Zdjęcie języka wykonaj rano, tuż po przebudzeniu — zanim coś zjesz, wypijesz czy umyjesz zęby.
Użyj telefonu w trybie selfie — to w zupełności wystarczy. Najważniejsze, aby zdjęcie było ostre i dobrze oświetlone.

Dlaczego proszę Cię o to zdjęcie?
Język jest mapą Twojego ciała — pokazuje kondycję głównych organów, poziom energii i ogólny stan Twojego organizmu.
To cenne narzędzie diagnostyczne, które pozwala mi jeszcze przed spotkaniem lepiej zrozumieć Twój wewnętrzny krajobraz.

Nie.
Przed konsultacją poproszę Cię o przesłanie zdjęcia języka — wykonanego rano, na czczo, przed myciem zębów i jedzeniem. W praktyce oznacza to, że konsultacja może odbyć się najwcześniej następnego dnia.

Dodatkowo potrzebuję czasu, aby uważnie przeanalizować Twoje zdjęcie i przygotować się do spotkania, tak by było ono, jak najbardziej wartościowe.

Możesz jednorazowo przełożyć termin konsultacji, jeśli pojawią się ważne powody.
Warunkiem jest odwołanie spotkania najpóźniej 48 godzin przed zaplanowaną konsultacją.

Jeśli nie odwołasz konsultacji w tym czasie, zostanie ona uznana za zrealizowaną.

Zmiany terminu należy dokonać mailowo lub telefonicznie.

• Dla osób, które oczekują, że nie będą musiały nic robić.
  Twoje zdrowie i dobrostan to Twoja decyzja, Twoja odpowiedzialność i Twoja droga. Nie ma cudownych „pigułek” ani magicznych rozwiązań, które w jednej chwili obniżą stres, poprawią trawienie czy wzmocnią energię. Te historie zostawmy reklamom w telewizji.

• Dla osób, które oczekują natychmiastowych efektów.
  Chciałabym móc obiecać, że to, co dziś zjesz, sprawi, że jutro będziesz pełna/pełen energii i zdrowia… Ale to nie tak działa.
  Na realne, trwałe efekty potrzeba czasu i konsekwencji — dzisiejszy posiłek zaczyna wspierać ciało dopiero po 6–7 dniach.

• Dla osób poważnie chorych.
  Dieta może być cennym wsparciem, ale nie zastąpi leczenia medycznego.

Nie, i nie ma takiej potrzeby.
Po konsultacji otrzymasz ode mnie PDF ze szczegółowymi wskazówkami: czego jeść więcej, czego unikać, jak komponować i przygotowywać posiłki.

Nasza praca opiera się na czymś głębszym — chodzi o to, żebyś zrozumiała/zrozumiał, jak działa Twoje ciało i czego naprawdę potrzebujesz. Żebyś mogła/mógł stworzyć własne, zdrowe nawyki, które będą Ci służyć długofalowo.

Nie chodzi o to, żebym zaplanowała Ci dokładnie, co zjesz w środę o 16:21 — 100 gramów ryby, trzy brukselki i garść ryżu.
To nie jest moja rola — ani sens tej drogi.

To Ty budujesz relację ze swoim ciałem, uczysz się słuchać jego sygnałów i odpowiadać na nie w zgodzie z sobą.
I choć nie zrobię tego za Ciebie — obiecuję, że będzie to prostsze, niż myślisz.

Zasadniczo — nie.
Przygotowanie ziołowych naparów zajmuje zaledwie 5–10 minut.
Czas gotowania większości posiłków pozostaje podobny do tego, do którego jesteś przyzwyczajona/przyzwyczajony.

Najdłuższą częścią może być gotowanie bulionów — ale jak każda polska mama czy babcia powie: prawdziwy, odżywczy rosół potrzebuje czasu.

Pokażę Ci też moje sprawdzone triki, które sprawią, że wszystko stanie się prostsze i bardziej naturalne.
Gotowanie przestaje być obowiązkiem, a staje się spokojnym rytuałem dbania o siebie.

Nie.
Medycyna tybetańska, w tym dietetyka, którą się zajmuję, opiera się na wiedzy zaczerpniętej z nauk buddyjskich — ale jest dostępna dla każdego, niezależnie od światopoglądu czy wyznania.

Zalecenia dotyczące diety, oddechu czy medytacji mają charakter całkowicie świecki. Nie uczę Cię żadnych rytuałów religijnych.

Nie, ponieważ nie zajmuję się terapią dźwiękiem ani falami wibracyjnymi.

Co więcej, tzw. misy tybetańskie* w rzeczywistości nie mają nic wspólnego z tradycją Tybetu. To współczesny wynalazek niemieckiego inżyniera Petera Hessa, który stworzył je, aby odpowiedzieć na rosnące zainteresowanie „egzotycznymi” praktykami Wschodu.

Jak napisał Dzongsar Dziamjang Khjentse w książce „Guru pije burbon?”:

„Słyszeliście kiedyś o śpiewających misach tybetańskich? Nigdy wcześniej nie było ich w Tybecie, dopóki jakiś pomysłowy wynalazca, który znał się na sprzedaży i chciał zarobić na nastrojach protybetańskich, nie wymyślił podobnych instrumentów. Teraz można je zobaczyć dosłownie wszędzie, zupełnie jakby były nieodłącznym elementem kultury tybetańskiej. Nawet Tybetańczycy z Dharamsali i Katmandu przyjęli śpiewające misy jako część własnej kultury.” (Dzongsar Dziamjang Khjentse, 2018, s. 13)

W mojej pracy opieram się na autentycznej wiedzy i praktykach tybetańskiej medycyny, nie na marketingowych iluzjach.